Zdarza się czasem takie pytanie, które pojawia się nagle i nie daje spokoju: po co to wszystko?

Życie toczy się swoim rytmem. Praca, obowiązki, relacje, plany. Dni mijają szybko. Jedne są spokojniejsze, inne trudniejsze. Wszystko dzieje się jakby „normalnie”.

A jednak gdzieś pod spodem potrafi pojawić się coś trudniejszego do uchwycenia.

Poczucie, że coś umyka. Że mimo ruchu — stoimy w miejscu.

Można mieć wrażenie, jakby życie zaczęło przypominać powtarzalny schemat. Jakbyśmy robili to, co trzeba — ale nie do końca czuli, że to naprawdę nasze.

W takich momentach łatwo pomyśleć, że problem leży „na zewnątrz”. W pracy. W miejscu, w którym jesteśmy. W decyzjach, które podjęliśmy.

I czasem rzeczywiście tak jest.

Ale bywa też inaczej.

Czasem to nie życie oddala nas od poczucia sensu — tylko my oddalamy się od siebie.

Od tego, co czujemy. Od tego, co dla nas ważne. Od siebie samych.

W pracy terapeutycznej często spotykam osoby, które mówią: „wszystko niby jest w porządku, a ja nie czuję, że naprawdę żyję”.

To bardzo trudne doświadczenie.

Bo nie ma jednej konkretnej rzeczy, którą można zmienić — a jednak coś jest nie tak.

Może właśnie w takich momentach pojawia się potrzeba „powrotu do domu”.

Nie tego fizycznego.

Tylko tego wewnętrznego.

Powrotu do miejsca, w którym jesteśmy bliżej siebie. Bardziej obecni. Mniej zagubieni w myślach, które ciągle pędzą do przodu albo wracają do przeszłości.

To nie jest coś, co dzieje się nagle.

To raczej drobne zatrzymania. Krótkie momenty uważności. Chwile, w których naprawdę jesteśmy — tu, gdzie jesteśmy.

I czasem wystarczy taki moment, żeby poczuć coś prostego, ale ważnego:

że jesteśmy „u siebie”.

Czesław Polakowski